امروز روزنامه ایران در تیتر یک خود چنین عنوانی را به کار برده بود:
به دنبال اعلام نظر بازپرس درباره پرونده حسین موسویان، دانشجویان، فعالان سیاسى و سخنگوى دولت مطرح کردند: درخواست محاکمه علنى
چنین تیتری از یک روزنامه معتبر که توسط معتبرترین رسانه تاریخ ایران یعنی خبرگزاری جمهوری اسلامی اداره میشود به دو دلیل توجهم را جلب کرد: اول به کاربردن لفظ دانشجو در این عبارت بود و دوم قرار دادن دانشجویان، فعالان سیاسی و سخنگوی دولت در کنارهم!
در نظام جمهوری اسلامی دانشجو همیشه یک از تعیین کننده ترین نقش ها را در ابعاد فرهنگی و سیاسی و اجتماعی و ... جامعه ایفا کرده است. شاید باتامل در لفظ انقلاب دوم توسط حضرت امام (ره) برای تسخیر لانه جاسوسی توسط دانشجویان بتوان اهمیت این نقش تعیین کننده دانشجو را متوجه شد!
اما دانشجو در سالهای اخیر درحال ابتلا به آسیب هایی است، که این آسیب ها حتی میتواند نقش پررنگ و الگویی دانشجو را نابود کرده و درنتیجه نظامی که قرار است دانشجو چشم بیدار آن باشد از وجود این چشم بیدار محروم خواهد ماند. در این نوشتار سعی خواهد شد به این آسیب ها پرداخته شود.
در این آسیب شناسی همواره یک عامل نقش اصلی را دارد و آن کسانی هستند که میخواهند از دانشجو در جهت اهداف سیاسی یا منافع حزبی یا شخصی خود استفاده کنند. آنچه سبب شده است تا دانشجو همواره یک الگو در جامعه لقب بگیرد فراغت از هرگونه منافع حزبی یا تعهد دولتی است که سبب می شود با فراغت بال به عنوان چشم بیدار جامعه عمل کند. زمانی که قرار شد یک دانشجو در مسیر حزبی قرار بگیرد یا تعهد دولتی بدهد (البته منظور از تعهد دولتی آن نیست که بخواهد به اصول یک حکومت پایبند نباشد بلکه منظور آن است که بخواهد بله قربان گوی دولتی باشد که در آن حکومت روی کار آمده است) دیگر نخواهد توانست به عنوان چشم بیدار یک جامعه عمل کند.
سال گذشته رییس جمهور در دانشگاه امیرکبیر حضور یافت و در جمع دانشجویان سخنرانی کرد که این جلسه با حواشی بسیاری همراه بود. از جمله آنکه در آن جلسه عکس رییس جمهور به آتش کشیده شد و اعتراضات بسیاری به رییس جمهور شد. پس از آن رییس چمهور و طرافداران ایشان خواستند القا کنند که این جمعیت معترض در اقلیت هستند. پس از آن در همان دانشگاه نشریاتی به لوگوی نشریات منتسب به جریان به قول رییس جمهور در اقلیت، منتشر شد که در آن نشریات به مقدسات توهین شده بود که البته در همان اوایل کار با انکار مسئولان این نشریات مبنی بر عدم اطلاع از چگونگی این انتشار مواجه شد.
امسال نیز رییس جمهور در دانشگاهی که سالیان سال در آن درس خوانده و پس از آن نیز در آن تدریس میکردند حضور یافتند در حالی که حتی تا روز قبل از آن هیچگونه اطلاعیه ای در دانشگاه مبنی بر حضور رییس جمهور در دانشگاه منتشر نشده بود و این درحالی بود که ساعت 6 صبح سالن حضور رییس جمهور پرشده و به گونه ای که هیچ کس نمیتوانست وارد آن سالن شود! در آن جلسه نیز تنها یک نفر به حضور رییس جمهور معترض شد که با تبلیغات فراوان نشان داده شد که جمعیت مخالف دولت در اقلیتند!
امروز نیز ارگان رسمی دولت آن تیتر را درج کرده بود.
با توجه به توضیحات فوق تنها دو احتمال وجود دارد:
1- دانشجویان مدح وثنا گوی دولت شده اند به گونه ای که حتی منافع نظام را هم حتی نادیده میگیرند و از حکم صادره دادگاه صالحه نظام جمهوری اسلامی که نشان دهنده بی گناهی از اتهام جاسوسی یکی از مسئولان ارشد مذاکره کننده تیم هسته ای نظام جمهوری اسلامی است نتنها خوشحال نشده بلکه با فعالان سیاسی که هرکدامشان به حزب و جریانی و همچنین سخنگوی دولت همراه میشوند و از این حکم ناراحت میشوند! و خواستار آن میشوند که دادگاهی که میبایست اسرار طبقه بندی شده نظام در آن مطرح شود، علنی باشد که اگر این احتمال صحیح باشد میبایست گفت که دیگر دانشجو مرده است و دیگر نمی توان از او به عنوان چشم بیدار نظام جمهوری اسلامی انتظار داشت!
2- دولت و حامیان وی میخواهند اینگونه القا کنند که دانشجویان با آنها همراه شده اند که در این صورت می بایست انتظار آن را داشت که در آینده ای نزدیک موجی رسا از دانشجو منتشر شود و حقایق بسیاری را از خود منتشر کند.
اما همه دعا میکنند که همواره دانشجو نقش اصلی خود را ایفا کند انشاالله...
.jpg)
ساعت 5:25 صبح است. صدای اذان شهر را فراگرفته است. اندکی میگذرد و هوا همچنان گرگ و میش است گویی ابر آنچنان آسمان را گرفته است که دیگر امروز خورشید قصد طلوع ندارد. فکر مکانی که قرار است تا ساعتی دیگر به آنجا بروم خواب از چشمانم ربوده است و حس غریبی مرا فراگرفته است. ساعت 7:30 از خانه که خارج می شوم مدام با خودم میگویم تو که تا به حال هیچ مرگی را از نزدیک ندیده ای پس چطور میخواهی با این صحنه روبه رو شوی؟ چاره ای نیست می بایست رفت. به میدان مطهری که میرسم جمعیتی زیاد آنجا جمع شده اند. سه دستگاه جرثقیل و سه انسان که آخرین دقایق زندگی خود را سپری میکنند و دقایقی بعد... .
